„Bezdomność w Anglii: Czarni 4x częściej bez dachu”

Dramatyczne dysproporcje rasowe w dostępie do mieszkań w Anglii

Najnowsze badania ujawniają głębokie nierówności rasowe w angielskim systemie mieszkaniowym. Czarnoskórzy mieszkańcy są niemal czterokrotnie bardziej narażeni na bezdomność niż osoby białe. Ponadto mają znacznie ograniczony dostęp do mieszkań socjalnych. Takie wnioski płyną z przełomowego raportu Uniwersytetu Heriot-Watt.

Strukturalne nierówności i aktualna dyskryminacja

Trzyletnie badanie, pierwsze od ponad dwóch dekad, analizowało dane 750 tysięcy gospodarstw domowych. Naukowcy udowodnili, że pochodzenie etniczne samo w sobie zwiększa ryzyko bezdomności. Wpływ ten jest niezależny od czynników takich jak ubóstwo czy lokalizacja.

„Istnieją długoterminowe formy strukturalnej nierówności, zakorzenione w historycznym rasizmie” – wyjaśnia prof. Suzanne Fitzpatrick, kierująca projektem. Dodaje jednak: „Dane wskazują również na aktualną dyskryminację. Dotarliśmy do raportów o bardzo otwartym rasizmie prywatnych właścicieli”.

Szokujące statystyki i codzienne upokorzenia

Analizy wykazały wyraźne dysproporcje. Tylko 10% czarnych rodzin w systemie pomocy bezdomnościowym otrzymało mieszkanie socjalne. Dla porównania, wśród białych rodzin odsetek ten wyniósł 24%. Również gospodarstwa prowadzone przez migrantów rzadziej uzyskiwały takie lokale (11% vs 17%).

Co więcej, gospodarstwa pakistańsko-bengalskie siedmiokrotnie częściej, a czarnoskóre sześciokrotnie częściej żyją w przepełnieniu niż białe. Dane organizacji Shelter są równie niepokojące. Czarnoskóre rodziny czekają w tymczasowych lokalach znacznie dłużej niż białe. Aż 43% pozostaje tam ponad dwa lata.

Raport opisuje również traumatyczne doświadczenia. Wielu zmuszonych było zmieniać imię, akcent czy fryzurę, aby zwiększyć szanse na mieszkanie. Niektórzy słyszeli od urzędników uwagi typu: „Powinieneś być wdzięczny, tego nie miałeś w swoim kraju”.

Poczucie odczłowieczenia i załamania

Organizacja Shelter w równoległym raporcie „Mój kolor mówi przede mną” dokumentuje poczucie stygmatyzacji i „nierównego ciężaru dowodowego”. Czarni wnioskodawcy spotykają się z nadmiernymi pytaniami i dłuższymi opóźnieniami.

Uchenna Eneke, współautorka raportu, spędziła 15 lat w jednopokojowym mieszkaniu w Londynie. Walczyła o remonty i kontakt z urzędnikami. „Zaczynasz się zastanawiać: czy to przez mój kolor skóry? Czy dlatego, że jestem samotną matką?” – wspomina. Dla lepszego dostępu do pomocy używała angielskiego imienia „Gillian”. Jej dzieci dorastały dzieląc pokój z matką. Jedno zachorowało na przewlekły nieżyt nosa z powodu pleśni.

„Prosiłam o pomoc, ale nic się nie działo. W końcu miałam załamanie nerwowe” – mówi Eneke. Teraz pomaga innym jako wolontariuszka. Apeluje: „Potrzebujemy zmian w prawie. Ludzie tracą życie, rodziny, pracę. Wyobraźcie sobie być bezdomnym, mając jednocześnie pracę. To nie jest normalne”.

Pilna potrzeba zmian systemowych

Prof. Fitzpatrick podkreśla, że badanie wypełnia lukę w wiedzy, szczególnie po kontrowersyjnym raporcie Sewella (2021), który pomijał kwestie mieszkaniowe. Rekomendacje obejmują wykorzystanie rzecznika praw najemców do walki z rasizmem właścicieli. Eksperci odrzucają też „ślepotę na pochodzenie” w urzędach.

„To niedopuszczalne, że osoby w kryzysie są dodatkowo traumatyzowane przez tych, którzy powinni im pomagać” – konkluduje Fitzpatrick. Mairi MacRae z Shelter dodaje: „Nierówność jest głęboko zakorzeniona w naszym systemie mieszkaniowym. Czarni ludzie częściej stają się bezdomni, rzadziej mają bezpieczny dom”.

Raport jednoznacznie wskazuje, że rozwiązanie problemu wymaga uznania i aktywnego przeciwdziałania systemowym uprzedzeniom oraz bieżącej dyskryminacji w sektorze mieszkaniowym.

Źródło: www.theguardian.com